lunedì 19 ottobre 2026

Na carizza mai pirduta (A Mario Ortoleva)


Scinni u duluri, comu fridda lama, 

tra un silenziu chi tessi la sò trama,

cu stu pinzèru afflittu, ca tuppìa

comu in vuci addipersa, pi la via.


O Mariu, u vidi !  U tempu ni scuncigna! 

comu cocci di racina, a la vinnigna…

Comu petra di màcina all’alivi 

nta un scrusciu di favari e di sorgivi.


Ma ogni morti n’ avi i sò  germogli

un fruttu duci, in donu, ca si cogli.

L’ innuccenti ca va addàtta a u senu

scurgennu da’ so matri, lu sirenu… 



Oh,  ccà turnassi! A u jùnciri di voria 

in tonu di carizzi, di memoria!

Tu vèniri in lucidda supra u ramu

cu i jorna tò, comu oru, a nu raccamu.


U spàrtiri l’ amici, u tempu, i viaggi,

partennu o ventu, all’acqui, in suli ‘e raggi;

cunsòli di nuttati e di canzuna

avennu in mantu un trascicu di luna….


E’ un giogu supra i spaddi, la tò assenza,

pregiu e valuri, tu, d’ appartinenza, 

passiuni  a chiddi strati, a viòli, a greggi,

in teatru a scalunèri senza seggi… 


E a menti, allura, ddà, o passatu curri :

a tò biunnizza, in lustru all’ occhi azzurri

beddu surdatu, juntu da oltremari  

cca  ‘n menzu a  sti cuntrati, arriturnari.


E i tò cumpagni chi sunnu, senza tia? 

N’incantu spogliu, avaru di magìa.

N’ affettu persu in grembu a nu tramuntu,

A notti ca mai dici lu sò cuntu…


E ‘n mentri sta poesia cca s’ addimura,

s’ accosta,  ora,  nnanzi a tò signura

in mutu cori, in fascinu silenti

tra soni di tristizza, adàsci e lenti.


Infini, o latu o sguardu d'u gran Santu

di fidi nun mancassi ora, u cantu.

Cu Mariu a cantunera chi l’ ascuta 

In funnu a na carizza mai pirduta.



Palermo,  19 X 26


Photo Rosario Cascio e Nunzio Mogavero